31 Ocak 2010 Pazar

Gereksiz part 1

Genç kız uzun zamandır bekliyordu iskelenin önündeki bankta heyecanlıydı gözü hep vapurdan inenlerdeydi belki onu görürüm umuduyla ama her seferde umudunu kaybediyordu o yoktu.Saatine baktı gecikmişti ama iyi düşünmeye çalışıyordu.Belki bir işi çıkmıştır diye.Yine bi' vapur yaklaştı limana o yine umutla çevirdi gözlerini kapıya onu görmek için kocaman açtı o umutla dolu gözlerini akşamdı zaten korkuyordu etraftan,yalnızdı,onu istiyordu!Baktı ne kadar çok insan var diye düşündü ve onu gördü herkesten farklı uzun boylu fark etmemek mümkün değildi.Sevindi kız içinde anlayamadığı şeyler oldu sanki havai fişekler patlarken aynı anda çiçeklerde açıyordu ve çiçeklerin her birinin içinden rengarenk balonlar çıkıyordu.Hissetmemişti böyle bir duyguyu daha önce garip oldu mutluydu çok heyecanlıydı gözlerini ayıramadı gençten,gelmişti işte karşısındaydı.Kızı arıyordu gencin gözleri de.Sevindi.Bir anda eli ayağına dolaştı nasıl göstermeliydi kendisini yanlış bir izlenim vermemeliydi.Çocuk korkardı bu sevincin karşısında çünkü.Mesafeli davranmalıydı ama arkadaşça olmalıydı.Genç kız çocuğa her bakışında gözleri parlıyordu.Nefes almak zorlaşmıştı.Artık yanına gitmeliydi.Sonra içinden geldiği gibi davranmaya karar verdi.Neyse oydu.Yavaşça çocuğa doğru yürüdü.Gencin arkası dönüktü hala kızı arıyordu gözleri..Genç kız neşeyle gencin önüne zıpladı merhaba dedi şakıyarak.Sesine hakim olamıyordu.Titriyordu heyecandan.Genç,kıza doğru döndü ve merhaba dedi ama soğuk,buz gibi bir merhabaydı bu.Sanki var olan ümitlerin bir anda hayal kırıklığıyla kaybolması gibiydi.Genç kız duraksadı yerine çakılmış gibi durdu yüzü ifadesiz,gözleri bir anda boşluğa bakar olmuştu.İçindeki çiçekler solmuş uçan balonlar patlamıştı.Ağlamak doğru olmazdı.Çocuk kıza sebepsiz soğuk bakışlarla bakarken ne kadar üzdüğünün farkında değildi belli ki yada umurunda mı değildi? Kız kendisini çabuk toparladı lanet etti bir yandan içinde beslediği umutlara,beklediği saatler,onu gördüğü dakikaya.Çok uzak bir arkadaşa bakar gibi baktı çocuğa,aynı çocuğun ona baktığı gibi fazlasına gerek yoktu.Üzülmek gereksizdi boşuna bir çabaydı belli ki
Hadi gidelim dedi genç kız,
Tamam dedi genç önlerinde uzun,sessiz,düşünceli ve kalabalık bir yol vardı.Daha da birbirlerinden uzaklaşarak insan içine karıştılar.Belki konuşsalardı daha kötü olurdu.Daha ne kadar soğuyabilirdi ki hava ??


Not:Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır. :D Şimdi ikisi de çok yakın olmasa da arkadaştırlar.Kız artık o duyguları bir daha hiç kimseye hissedememiştir.Oğlan ise aynı öküzlükle hayatına devam etmektedir.O gece ise kız arada umutla gence bakmış genç ise koyver gitsin düşüncesiyle aynı şekilde kıza bakmıştır. The son değil daha var :D

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder